“Jongelui”. Het woord klinkt vanuit Spanje krakerig door het kleine lokaal. “Hola!”. 

‘’Euy!’’. “Yo yo”. 

Ik kijk toe hoe het aangesproken clubje zich aan positioneren zijn voor het grote scherm, waarbij enkelen elkaar onsubtiel dwingen ruimte te maken.“Hoe gaat het met jullie daar?” De stem wordt helderder, en er is nu ook beeld. “Heeft iedereen de bladen voor vandaag bij zich?” Een aantal dus niet, en dit slordige gedrag wordt onmiddellijk met genadeloze puber-scherpte berispt door de rest van de groep. De ‘kletsles’ lijkt als gebruikelijk te verlopen, al zit de docent 1500 kilometer verderop. Er wordt gelachen, meegedacht, tegengesproken. Leerlingen trekken elkaar erbij, vullen aan en dagen uit- zelfs als de verbinding hapert en het beeld bevriest. De wil om erbij te zijn, om mee te doen en iets te zeggen stuwt alles vooruit. Hoeveel mensen er weten dat deze wekelijkse ‘kletsles’ onderdeel is van burgerschapsvorming is een bijzaak.