Is dit wel echt onderwijs? Waar zijn de regels, de controle, de rechte lijnen? Een innerlijke stem van onduidelijke origine stelt vragen, maar verdwijnt weer. Zonder duidelijke kaders, zonder straf en strenge leiding, kan enkel chaos ontstaan. Maar ik zie een door leerlingen opgesteld corveerooster, hulptroepen met ladders en schroevendraaiers als er geklust moet worden en een oven die geen rust kent. En allemaal niet vanuit angst voor de zweep. Er zijn kaders- de afspraken die als groep gemaakt zijn. Er zijn gevolgen voor ongewenst gedrag. Er is leiding, maar niet van bovenaf opgelegd. En terwijl die oude stem fluistert over wat juist zou moeten zijn, zie ik ook het licht van iets nieuws.

“En hoe lang was het voor jou wennen?” “Uh, een jaar denk ik”. Vol verwondering liepen alle belangstellenden rond op de open dag. Allemaal mensen die zoeken naar iets nieuws. Zou dat op dat schooltje in Nagele misschien te vinden zijn?  “En hoe gaat dat hier dan precies?” “Nou ja, een deel plannen we van tevoren en de rest bekijken we dat op de dag zelf’’. “En dat werkt?’’ “Ja”. Ik verras mezelf met het antwoord. “Kijk maar naar deze open dag.”

De discipline op Polderwijs is er niet een van straffen en controle, maar van vertrouwen, autonomie en gemeenschap. Misschien is dit de toekomst van onderwijs die niemand nog eerder had durven dromen.